Fantastyka bliskiego zasięgu. Sen o nieśmiertelności zamieniony w koszmar. Ludzie są nieśmiertelni, przynajmniej teoretycznie. Nie starzeją się, nie chorują, a każdy dorosły wygląda, jakby miał dwadzieścia pięć lat. Matka, żona, córka? – zgaduj. Wszystkie trzy wyglądają na ten sam wiek. Piękne? Nie bardzo. Skoro ludzie nadal się rozmnażają, musi istnieć jakiś system regulujący wielkość populacji. A system jest wyjątkowo wredny. (more…)

Najlepsza książka, jaką przeczytałem w tym roku. Wiem, wiem, jest połowa stycznia, mam jednak nadzieję, że stan ten utrzyma się jeszcze długo. To powieść ważna i dla Twardocha, i dla polskiej literatury. Ale choć wzbudza zachwyty wśród krytyków od prawa do lewa, wywołuje dyskusje, skłania do refleksji i drapania się za uchem, to raczej jest atrakcyjna jedynie dla wytrawnego czytelnika. (more…)

Żadna tajemnica, że Coś z roku 2011 to prequel filmu Johna Carpentera z 1982 roku. Ale lepiej nie porównywać tego filmu do starego Cosia, bo wypadałoby stwierdzić, że to mało wyrafinowana próba podpięcia się pod legendę. Nowy film takiego porównania zwyczajnie nie wytrzyma. Jeśli jednak zapomnimy o Carpenterze, okaże się, że Eric Heisserer (scenariusz) i Matthijs van Heijningen Jr. (reżyseria) zrobili kawał porządnego kina rozrywkowego. A co najważniejsze, powstrzymali się od kręcenia remake’u. (more…)

Kolejny film o inwazji obcych. Na szczęście jest lepszy od poprzedniego (Skyline), choć w wielu miejscach mocno go przypomina, i wizualnie i fabularnie. I choć jest zdecydowanie lepszy, to należy pamiętać, że film lepszy od złego nie znaczy zaraz wybitny. (more…)

Dumanowski prezentuje sobą ten rodzaj humoru, za który królewski błazen płaci głową. Mowa o humorze wysublimowanym. Trudno tę książkę jednoznacznie spozycjonować. Czy jest to alternatywna historia Polski, fikcyjna biografia, filozoficzna rozprawa o polskości – każde z tych określeń będzie równie prawdziwe co mylące. Być może lepiej powiedzieć, że jest to powieść migawkowa, składa się bowiem z kilkuset wyrywków opisujących życie tytułowego Dumanowskiego. To książka, w której forma jest równie ważna, co treść. I nie jest to książka dla każdego. (more…)

Kolejny film o inwazji Obcych na Ziemię. Jedynym powodem, dla którego warto go obejrzeć jest… niech no chwilę pomyślę. Dajcie mi minutkę. A, już wiem! Lepiej obejrzeć Skyline po raz pierwszy, niż ponownie poprzedni film o inwazji Obcych. (more…)

Mam uczulenie na importowaną literaturę young adult. Zwykle jest to straszny chłam, nawet jeśli wysoko stoi w rankingach sprzedaży. Czasem z rzadka zdarza się coś wartościowego, perełka jeszcze rzadziej. Do Małego Brata podchodziłem ze zwyczajową nieufnością. Cory Doctorow zaskoczył mnie pozytywnie. Bardzo pozytywnie. A chwilę potem rozczarował jak nikt od dawna. (more…)

To film o końcu świata. Jest pełen efektów specjalnych, zrobionych tak, że ich nie widać. Antyteza cyfrowych wodotrysków zza wielkiej wody ma swój urok. Nie dla wszystkich, oczywiście. Przez połowę filmu ekran jest pełen rozmawiających ludzi, przez resztę czasu grupka ta jest mniejsza. Jest jedna scena ucieczki, ale uczestniczy w niej wózek akumulatorowy i z góry wiadomo, że się nie uda. Wiadomo też, że wszyscy zginą. Piszę o tym na początku, żeby ci, którzy płakali na Batmanie, nie musieli czytać dalej. (more…)

Jeżeli czytaliście Ślepowidzenie, Rozgwiazda może Was zawieść. Tego porównania nie sposób uniknąć. Momentami widać tu zalążki pomysłów, które autor zbywa trzema zdaniami, a które rozwinięte będą dopiero w Ślepowidzeniu. Rozgwiazda powstała bowiem wcześniej, ale później została przetłumaczona. Dla popularności autora to chyba lepiej, bo szczerze mówiąc, Ślepowidzenie jest powieścią dojrzalszą i bardziej wizjonerską. Jednak Rozgwiazda jest jak najbardziej warta przeczytania, bo ona również wybija się znacząco ponad średnią gatunku. (more…)

Jacques Attali nie jest pisarzem science fiction, lecz ekonomistą. Wybitnym ekonomistą, warto dodać. Przez wiele lat był doradcą prezydentów Francji François Mitterranda oraz Nicolasa Sarkozy’ego. Pełnił też wiele ważnych funkcji, których nie zamierzam tu wymieniać. Warta uwagi jest książka, jedna z wielu przez niego napisanych – Krótka historia przyszłości. Książka jest potencjalnie fantastyczna, choć w tym wypadku, im mniej fantastyczna się okaże, tym lepiej dla autora. (more…)

Teoria diabła to dziesięć opowiadań. Każde przemyślane, każde mądre. To klasyczna fantastyka naukowa bez taryfy ulgowej new weird. Osadzenie fabuł w innych czasach, w innych światach nie jest zabiegiem stylistycznym, ale koniecznym warunkiem, by historia mogła być w ogóle napisana. To fantastyka stosowana, nie sztafaż. Historie opisywane przez Janusza Cyrana nie mogłyby się wydarzyć tu i teraz. (more…)

Trzeci z kolei album wyrąbistej grupy (projektu właściwie, nie grupy) Daft Punk. Od ich utworu „burnin‘” na poważnie zaczęło się moje zainteresowanie muzyką house. Pierwszy album „Homework” był arcydziełem, drugi „Discovery” był kawałkiem porządnej roboty. Trzeci album jest… kawałkiem nieco mniej porządnej roboty. (more…)

Mam pewne zaległości w Dukaju. Piszę „w Dukaju”, bo nazwisko to należy traktować już jako nazwę subgatunku SF. Przyznają to i ci, ktorzy cenią i rozumieją prozę Jacka, jak i ci, którzy ją tylko cenią. W sumie każdy, kto interesuje się SF, powinien w ciemno kupować każdą książkę Dukaja, bo jak do tej pory autor fuszerki nie odwalił. Córka Łupieżcy miała swoją premierę w roku 2002, więc jest to „wczesny Dukaj”, czyli pozycja od której mało wprawny „w Dukaju” czytelnik może zacząć. Ja przeczytałem ją dopiero teraz, wyciągnąwszy cienki pomarańczowy grzbiecik z dołu sterty książek zakolejkowanych. I wiecie co? Było warto. (more…)

Film dostał w Gazecie Telewizyjnej jedną gwiazdkę na pięć możliwych, uznałem więc, że warto go obejrzeć. I owszem, warto, ale nie dlatego, że to film wybitny. Warto, bo to film dobry. Albo ja staję się zbyt wybredny, albo kino schodzi na psy, skoro polecam film, który jest ledwo dobry. (more…)

W ciemność to powieść reklamowana jako mroczna baśń dla dorosłych. Rzeczywiście jest podobna do okrutnych baśni w starym stylu, gęstych od symboliki. Nie tych ocenzurowanych, ugładzonych, precyzyjnych, pozbawionych zbędnych wątków postbaśni, które dziś można znaleźć na półkach z książkami dla dzieci. (more…)

Kryminał noir umieszczony świecie bliżej nieokreślonej przyszłości na bliżej nieokreślonej planecie typu ziemskiego. Taki opis to spore uproszczenie, jednak trudno tę powieść opisać jednoznacznie. W portowym (chodzi o port kosmiczny) mieście Saudade wszystko dzieje się w cieniu Strefy, w której nieprawdopodobne staje się niemal pewnym. Do tej Stefy, miejsca raczej nieprzyjaznego, licznych nielegalnych turystów prowadzą przewodnicy zwani entradystami. No nie da się uniknąć skojarzeń z Piknikiem na skraju drogi Strugackich (na jej podstawie powstał film Stalker). (more…)

Całkiem niezły pomysł, całkiem nieźle skopany. Coś jak Demolition man, gdzie cytaty z Huxleya utopiono w podwójnym sosie serowym. Surogaci to powtórka z tego schematu, czyli bierzemy na warsztat niegłupi temat, kombinujemy, jak go mądrze obrobić, przeanalizować i ekstrapolować skutki. No i niestety na koniec zatrudniamy rodzinę szympansów z maszyną do pisania, by przetworzyła film na papkę zrozumiałą dla każdego. (more…)

Określenie „rola życia” nabiera tu nowego znaczenia. Nina (Natalie Portman) to balerina jednego z najlepszych nowojorskich baletów. Robi wszystko, by osiągnąć perfekcję w premierowym spektaklu Jezioro Łabędzie, w którym dostała główną rolę. Traktuje tę perfekcję dosłownie, gubi się w niej, wręcz staje się własną rolą. Jednak supernova nie tylko świeci bardzo jasno, świeci też bardzo krótko. (more…)

Oto w wielu miejscach na świecie niezależnie pojawiają się ogniska bliżej niezidentyfikowanej choroby, powodującej deformacje twarzy, ale nade wszystko atakującej ciężarne kobiety. Wygląda na to, że mamy do czynienia z wirusem endogennym, który był przez tysiąclecia częścią ludzkiego DNA i przebywał w stanie uśpienia, a teraz ten nieszczęśliwy fragment odłączył się i aktywizował, atakując dotychczasowych nosicieli. W książce jest to oczywiście opisane bardziej fachowym językiem. (more…)

Nie jestem szczególnym fanem kina hiszpańskiego, na Almodovarze zasypiam, a przy hiszpańskich dramatach obyczajowych przełączam na cokolwiek, niechby i na obraz kontrolny. Jednak co jak co ale horrory im wychodzą. W tym momencie powinienem wspomnieć o pewnym słynnym hiszpańskim horrorze, który wszyscy znają i o którym wszyscy wspominają. Zachowam oryginalność i o nim nie wspomnę, bo i tak wiecie, że chodzi o [Rec]. No więc ten film z [Rec] nie ma nic wspólnego. (more…)