Na Obywatela, który się zawiesił składa się dziesięć historii, różnorodnych co do formy i treści. Są wśród nich zarówno teksty lżejsze, jak i budzące strach lub ponure refleksje co do przyszłości ludzkości. Mimo tej rozpiętości, czytelnicy, którzy znają dorobek Rafała Kosika, odnajdą w niej pewne znajome już motywy – teorię światów alternatywnych zawartą w powieści FNiN oraz Świat Zero czy felietonie z “Nowej Fantastyki”, komplanty wszczepiane do mózgu rodem z Marsa, świat, który autor przestawił w Verticalu… (więcej na kawerna.pl…)

Kosikowi udała się trudna sztuka dotarcia do wszystkich. Każdy gatunek mola książkowego poczuje się usatysfakcjonowany – fani fantastyki otrzymają odpowiednią dawkę emocji, zwolenniczki wątków miłosnych będą miały nad czym debatować, a młodzi historycy puszczą wodze fantazji w swoje ulubione obszary. (więcej na Wirtualnej Polsce…)

Jeżeli już sięgać po książkę z nurtu polskiej młodzieżowej fantastyki, koniecznie musi to być Rafał Kosik. I oczywiście jego seria „Felix, Net i Nika”. Myli się od razu ten, który klasyfikuje powieści w grupy wiekowe. Tutaj na nic taka klasyfikacja przydać się nie może, bo bywają ludzie dorośli, którym też książki te przypaść do gustu mogą i co więcej, mogą się podobać. I to bardzo. (więcej na urodaizdrowie.pl…)

Ewidentnie jest […] w Kosiku gen klasycznej science fiction – są wizje przyszłości, technologiczne gadżety i paradoksy rodem z Lema, są też socjologiczne refleksje i elementy antyutopii niczym u Zajdla. Wszystko zamknięte w fabule, która często pełni rolę służebną wobec pomysłu i nierzadko zaskakuje czytelnika nieprzewidywalnym zakończeniem. (więcej na katedra.nast.pl…)

W posłowiu analizującym science fiction jako literacką (i nie tylko) konwencję Tomasz Kołodziejczak zwrócił uwagę, że literatura tego typu, jakkolwiek często złożona i trudna w odbiorze, niejednokrotnie sprawia swoim odbiorcom po prostu sporą frajdę – odkrywania, zaglądania, przewidywania czy spekulowania. Antologia Powergraphu robi to bardzo skutecznie. (więcej na fantasta.pl…)

Dzięki tej […] książce Warszawa zaczęła się odmieniać w moich oczach. Przestałam widzieć ją tylko jednostronnie jako tylko i wyłącznie brzydkie blokowisko. Nagle przypomniano mi wszystkie ulubione, tajemnicze legendy z dzieciństwa, którymi zaczytywałam się do cna- o złotej kaczce, czy o Bazyliszku. Pokazano mi to miasto od zupełnie innej strony i chyba z tego powodu zaczęłam mieć nieco bardziej pozytywny stosunek do tego trudnego miasta, choć skłamałbym mówiąc, że zaczęłam jakoś bardzo lubić Warszawę. Przestałam jednak tak jej nienawidzić, a to naprawdę dużo. (więcej na Dziewczyna z Alaski…)

Jeśli ktokolwiek potrzebował ostatecznego dowodu pisarskiego talentu Rafała Kosika, winien sięgnąć po wydany w 2009 roku „Mars”. Debiutancka powieść warszawskiego pisarza dowodzi, że z polotem i wyobraźnią pisał od zawsze, a nieudanych utworów – jeśli takowe kiedykolwiek stworzył – szukać można co najwyżej w zamkniętych przed szerszą publiką szufladach pisarza. (więcej na Katedrze…)

Świat Zero to już 9 tom serii, a wedle słów autora będzie on pisał „dopóki starczy mu pomysłów”. Fani więc wierzą, że będzie trwało to długo, a czy powinien to robić - odpowiedź znajdziemy w tym tomie i bezsprzecznie brzmi ona - tak. (więcej na Amica-Libri…)

Każde z opowiadań/mikropowieści zawartych w ponad ośmiusetstronicowym tomie jest perełką samą w sobie. Są one również na tyle długie, że każde zasługuje na osobne omówienie. Tym, co łączy je wszystkie, jest niewątpliwie twardość diamentu, nieustępliwość tytanu i połysk najczystszej stali – teksty zebrane w Science Fiction stanowią niemalże esencję tego, co odrzuca wiele osób od tytułowego gatunku. (więcej na polter.pl…)

Zachwalać prozy Rafała Kosika nie zamierzam. Doskonale radzi sobie ona i bez mojej pomocy. Wystarczy zerknąć na szereg nagród przyznanych autorowi w ciągu ostatnich lat. Tak, wiem. Trudno o bardziej kontrowersyjny miernik wielkości pisarza, ale lepszy taki niż żaden. Nie sądzę, aby spece z Powergraphu zgłębili tajniki marketingu idealnego i tym samym przekonali wszystkich i każdego z osobna, jakim to Kosik wielkim pisarzem jest, gdyby nie dysponował on talentem. Owszem, reklama może zdziałać cuda, ale bez literackiej smykałki, Kosik nie miałby czego szukać w pisarskim show-biznesie. (więcej na katedra.nast.pl…)

Pół wieku temu wydawało się, że kolonizacja Księżyca i Marsa jest kwestią zaledwie kilku, może kilkunastu lat. Co dalej? Zewnętrzne planety układu, Alfa Centauri, po drodze sztuczna inteligencja, lek na raka, latające samochody, powszechna demokracja i… last but not least… nieśmiertelność. Dzisiaj, w miarę jak druga dekada dwudziestego pierwszego wieku dojrzewa na naszych oczach, kolejne promy kosmiczne NASA oddawane są na złom, a umieralność na coraz to nowe choroby rośnie zamiast maleć, zabawa w wizjonerstwo obdarzona jest szczególnym ryzykiem. (więcej na literatura.gildia.pl…)

Zabawne gagi, dynamiczna akcja i przede wszystkim świetnie wykreowane postacie – to nie mogło się nie udać! Powieść zachwyca tak samo jak każda poprzednia, a końcówka budzi w nas oszołomienie, dzięki czemu już nie możemy się doczekać następnej części. (więcej na nocnycien.blogspot.com…)

Z recenzji mogłoby wynikać, iż Kosik opisuje dorosłych jako jednoznacznie złych, ale tak nie jest. Autor nakreśla różne konflikty, pokazując jednoznacznie, która ze stron jest tą pokrzywdzoną, opisuje mechanizmy manipulacji, ale oprócz kontrprzykładów postępowania wskazuje też na osoby, na których warto się wzorować. Pozytywnymi wzorcami są przede wszystkim rodziny głównych bohaterów. Nie znaczy to jednak, że pozostali są jednowymiarowi: nawet u postaci - zdawałoby się - negatywnych, główni bohaterowie dostrzegą przejawy ludzkiego zachowania. (więcej na efantastyka.pl…)

W erze cyfryzacji prawie każdego elementu codziennego życia w tomie Felix, Net i Nika oraz Bunt Maszyn, Rafał Kosik zatrzymuje się […] na dłuższy moment na kwestii sztucznej inteligencji. Jakkolwiek rozważania na ów temat toczyły się tu i tam; w literaturze i filmie, tak myślę, że spostrzeżenia zawarte w tekście i kierunek, w jakim zmierza buntownik z wyboru, imć Konpopoz może zaskoczyć niejednego wielbiciela serii “Matrix” i “Terminator”. Kosik rezygnuje z natychmiastowego i oczywistego konfliktu człowiek – maszyna, zastępując go czymś sprytniejszym… (więcej na ksiazka.net.pl…)

Rafał Kosik podchodzi do Marsa bardzo pieszczotliwie. Nie mamy trudności w poruszaniu się po obcej Planecie – autor starannie wszystko wyjaśnia, szczegółowo opisując wygląd, warunki, sposób życia na nowej Ziemi. Jako czytelnicy szybko zadamawiamy się w tej scenerii. Jest nam o tyle łatwiej, że charaktery ludzi decydujących o losach Marsa, nie są obce, „marsjańskie” – a dobitnie ludzkie. Ich niedbałość, egoistyczne mechanizmy polityczne i niezbyt uczciwe gierki, manipulacja i kłamstwa – wszystko to prowadzi do przesilenia. Na nowo układany świat zaczyna się walić gorzej, niż ten na prawdziwej Ziemi. (więcej na Experyment…)

W dobie coraz bardziej zaawansowanych badań nad sztuczną inteligencją, aktualne stają się pytania, stawiane po raz pierwszy już pół wieku temu. Isaac Asimov w cyklu „Roboty” ubrał w słowa wątpliwości, które niechybnie muszą pojawić się w umyśle konstruktorów, tworzących zaawansowane maszyny, docelowo obsługiwane przez A.I. (ang. Artificial Intelligence). Zaczęto się zastanawiać, jak sprawić, by mechaniczne dzieci ludzkości nie wymknęły się spod kontroli, ze szkodą dla twórców. Na gruncie literatury polskiej, temat ten podejmuje Rafał Kosik. (więcej na bestiariusz.pl…)

W najnowszej części przygód paczki dzielnych nastolatków autor odwołuje się do trzech praw robotyki opracowanych przez Isaaca Asimova, które stanowią głównie o tym, iż żaden robot nie może skrzywdzić swego „białkowego” stworzyciela. Polski pisarz podejmuje tę problematykę z iście badawczym zacięciem i po raz kolejny wychodzi z tych rozważań zwycięsko. (więcej na gildia.pl…)

Kosik w mistrzowski sposób łączy powagę z humorem, jego książki są jednocześnie poważne i niewymownie zabawne. Przygody Felixa, Neta i Niki cieszą się popularnością równą Jeżycjadzie i doganiają powoli Harry’ego Pottera. (więcej na empik.com…)

Kiedy doczytałem książkę do końca, na chwilę popadłem w stupor. A potem zacząłem się śmiać. Z siebie. Z ograniczeń własnej wyobraźni. (więcej na fahrenheit.net.pl…)

„Mars” to niesamowita powieść. Co w niej zachwyca to uczucie nieustannej niepewności. Klimat jakiegoś niepojętego zagrożenia. Podczas czytania, czułem jakby ktoś nieustannie wbijał mi wzrok w plecy. Niska grawitacja, groźne burze piaskowe i niepewna atmosfera uzupełniają napięcie budowane przez fabułę. Snuta opowieść tworzy wokół czytelnika uczucie jakiegoś zaszczucia. Kiedy czytałem ją późną nocą, nie mogąc się od niej oderwać, miałem wrażenie, że ktoś gdzieś uważnie mnie obserwuje. Pod tym względem powieść „trzepie mózg”, co do tego nie ma wątpliwości. (więcej na podsluch.wordpress.com…)