Nieraz już spotkałem się w swojej przygodzie z fantastyką z utworami opowiadającymi o kolonizacji Marsa. Wspomnieć wypada chociażby o „Kronikach marsjańskich” Bradury’ego czy kolorowej trylogii Kima Stanleya Robinsona. Z tym większą ochotą sięgnąłem po powieść Rafała Kosika „Mars”, czyli rodzimą próbę zmierzenia się z odrobinę już wyeksploatowanym tematem. I nie zawiodłem się. (więcej na Fahrenheit…)

Tworzenie literatury dla młodego czytelnika jest trudniejsze niż dla dorosłego. Starszy, w najgorszym dla autora przypadku, rzuci książkę i nie sięgnie po tom drugi. Dziecko może się do czytania zniechęcić całkowicie. Pisanie powieści młodzieżowych to więc też rodzaj odpowiedzialności – nudna książka może przesądzić o czyjejś niechęci do literatury. (więcej na efantastyka.pl…)

Pierwszy tom cyklu o przygodach trójki przyjaciół przypomina tort nafaszerowany orzechami, rodzynkami, ananasami, z masą czekoladową, budyniową i bitą śmietaną, posypany na dokładkę wiórkami kokosowymi. Troszeczkę tego wszystkiego jest za dużo. Ale kto wie, gdybym miała teraz trzynaście lat, może właśnie taki tort by mi smakował? (więcej na esensja.pl…)

Rafał Kosik jak zwykle zbudował fabułę trzymającą w napięciu aż do ostatniej kartki. Wraz z bohaterami odkrywamy niepokojące fakty, nie raz drżąc ze strachu na myśl o kłopotach, w jakie mogą się wpakować. Zakończenia książki chyba nie sposób przewidzieć – więc nie ma obaw, nie zacznie ona nudzić czytelnika po pierwszych rozdziałach. Umiejętne dawkowanie emocji, rozplanowanie wydarzeń i uwypuklenie paranormalnych zdolności Niki (…) sprawiają, że fabuła jest jedną z większych zalet „Trzeciej Kuzynki”. Co nie oznacza oczywiście, że jedyną… (więcej na efantastyka.pl…)

Było już w komentsach, ale tutaj będzie oficjalnie i z pompą. No, pompką, bo się nie rozpiszę za bardzo. Tematem styczniowej dyskusji przy Stolyku Lyterackim był Kameleon. Jeśli jesteście zainteresowani, tu jest link.

To zabawne, ilu rzeczy autor może się przy lekturze takiego sprawozdania dowiedzieć. Szczególnie o rzeczach, których w książce, jak mu się zdaje, nigdy nie zawarł. Albo zawarł nieświadomie - dużo prawdy jest bowiem w tym, co powiedział ktoś w Lublinie podczas gali Żuławskiego, że autor jest jedynie medium społeczeństwa, w którym funkcjonuje. Jak się lepiej zastanowić, to też pasuje do koncepcji Kameleona.

Podobnie jak w przypadku Joanne K. Rowling dorosłemu czytelnikowi o wiele ciekawsza od wątków fantastyczno-przygodowych wydaje się warstwa obyczajowo-społeczna cyklu Kosika. W całej współczesnej literaturze polskiej zdaje się być najdoskonalszą syntezą wyborów wykształconych przedstawicieli pokolenia autora. Czynione jest to w dużej mierze z zacięciem satyrycznym.

(Cały artykuł Pawła Dunina-Wąsowicza o FNiN w Polityce 4/2010)

Felix, Net i Nika oraz Trzecia Kuzynka to zręcznie zszyty w logiczną całość solidny kawałek literatury, przeznaczony, a jakże, w większym stopniu dla młodzieży, jednakże mając już za sobą przy pomyślnych wiatrach ćwierć żywota, również niejednokrotnie otarłem się o uśmianie po pachy. Całość utrzymana jest w stylu dreszczowca, bardzo lekkiego jednak, pachnącego oczywiście bardziej Edmundem Niziurskim, niż Stephenem Kingiem. (więcej na ksiazka.net.pl…)

Rafał Kosik wydał „Kameleona” w sierpniu 2008 i przez ostatni rok udało mu się zyskać uznanie zarówno czytelników, jak i części krytyków, co zaowocowało zdobyciem dwóch nagród – Zajdla i Żuławskiego. W takiej sytuacji polecanie książki traci sens, tym bardziej że nagrody lepiej się sprawdzają jako metody promocji niż recenzja. Wolę więc skupić się na analizie powieści. Postaram się jej bliżej przyjrzeć i przeanalizować treść na tyle dogłębnie, na ile będę w stanie. Aby mi się to udało, będę posiłkować się czasem spoilerami, co zapowiadam już teraz. (więcej na fahrenheit.net.pl…)

Możliwości twórcze Rafała Kosika są naprawdę imponujące! Niedawno otrzymaliśmy kontynuację przygód Felixa, Neta i Niki w postaci potężnej fabuły – Małej armii (część, nawiązująca do Orbitalnego spisku), a tu kolejny olbrzymi tom przygód młodych przyjaciół znalazł się w księgarni Felix, Net i Nika oraz Trzecia Kuzynka. Czego można się spodziewać w siódmej już części? Powieść ma tym razem charakter „dreszczowca” i zawiera elementy detektywistycznej fabuły. Tajemniczość zdarzeń i historia, która domaga się odkrycia, unosi się już od pierwszych stron. Jak zawsze bohaterom nie brakuje błyskotliwości umysłu, ciętej riposty, dowcipu i ponadprzeciętnej inteligencji połączonej z dociekliwością i naturalną zdolnością do przyciągania problemów. Trójka przyjaciół, chcąc nie chcąc, ponownie znajdzie się w oku cyklonu. Autor stopniowo dawkuje napięcie, rozpoczynając od drobnych znaków, zdarzeń, które mogą rodzić zdumienie, zaskoczenie i obawy. Jak na thriller przystało, w tym przypadku thriller literacki. (więcej na wp.pl…)

Seria o FNiN posiada niezwykły urok, zarezerwowany dla książek dedykowanych młodszym czytelnikom. Nie tylko przedstawia ciekawe historie, koło których nie sposób przejść obojętnie. Być może ważniejsze jest to, iż pokazuje młodym ludziom ich świat, opisany młodzieżowym językiem. Jeśli dodać do tego szczyptę fantastyki, kilka gramów horroru i wątek romansowy dla smaku - wyjdzie przepis na udaną książkę, którą „FNiN oraz Trzecia kuzynka” niewątpliwie jest. Rafał Kosik po raz kolejny udowadnia, że potrafi świetnie pisać, nie tylko dla dojrzałych czytelników fantastyki („Mars”, „Kameleon” i in.). (więcej na bestiariusz.pl…)

I znów to zrobiłam – sięgnęłam po książkę z gatunku, z którym było mi zupełnie nie po drodze. Wciąż pod wrażeniem „Kameleona” nie umiałam, przechodząc obok półki z polską fantastyką, nie sięgnąć po „Marsa” Rafała Kosika. Zachęcająca, czerwona okładka, ładne wydanie… Przeczytałam pierwsze słowa i wsiąknęłam. Po raz drugi w ciągu dość krótkiego czasu zainteresowała mnie powieść science fiction. I tym razem, jak w przypadku „Kameleona”, nie mogę się bronić tym, iż początek na klimaty SF nie wskazywał; już pierwsze sceny przeniosły mnie na czerwoną – jak okładka książki – planetę. Wniosek jest chyba prosty – proza Kosika zdziałała to, czego nie osiągnął kiedyś Lem. Przekonała mnie do fantastyki naukowej. (więcej na Efantastyka…)

Lektura „Marsa” powinna w czytelniku wzbudzić niemałe refleksje. To bardzo ciekawa pozycja, napisana w dobrym literacko stylu, której największym walorem jest wielopłaszczyznowość. Kolejną zaletę stanowi swoisty synkretyzm cech literatury popularnej, który sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem i wielkim zaangażowaniem. Dzięki temu rozszerza się wachlarz potencjalnych odbiorców. W powieści znajdziemy m.in. elementy charakterystyczne dla kryminałów, gdyż głównym bohaterom przyjdzie odszukać prawdę, zatuszowaną przez władzę. Nie zabraknie także opisów pościgów i ucieczek – szybka i wartka akcja staną się remedium na (…) nudę.

Autor wykorzystał ponadto motywy socjologicznego s-f i podzielił się z czytelnikami swoimi przemyśleniami na kilka istotnych tematów. Poruszona została np. kwestia Boga (…) oraz człowieka i jego natury. Rafał Kosik snuje rozważania dotyczące miejsca jednostki w społeczeństwie, roli władzy, dotyka też ważnego problemu ogólnodostępnych mediów, które w „Marsie” służą do kontroli obywateli. Czym jest człowiek i do czego dąży? Czy jednostki silne mają większe prawa, niż te słabsze? Odwieczny dylemat: być czy mieć? (więcej na paradoks.net.pl…)

Warto zadać sobie pytanie, o czym będzie następna książka autora? Deklaruje się on jako twórca hołdujący klasycznej SF, aczkolwiek filozoficznie bliżej mu chyba do literatury dystopijnej. Ale, powiedzmy sobie szczerze, ileż można? Trzy powieści dla dorosłego odbiorcy i za każdym razem najsympatyczniejszy, mający w sobie odrobinę heroizmu, a w gruncie rzeczy zwyczajny, ludzki bohater rozbija się o ścianę, daje się wkręcić w tryby machiny historii. (więcej na Creatio Fantastica…)

Nie po raz pierwszy Rafał Kosik w sposób humorystyczny podkreśla absurdalne mechanizmy, szkolne, polityczne, dziennikarskie, czy decyzyjne - na prawie każdym szczeblu. Oczywiście wszystkie te smaczki są tylko dodatkiem do całej intrygi. Niemniej jednak wciąż stawiam sobie pytanie - na ile te żartobliwe uwagi docierają do „czytelnika docelowego”. Na ile młodzież faktycznie śledzi rzeczywistość wykraczającą poza internetowe „hajlajty”? (więcej na Przy kominku…)

Autor Marsa mruga do czytelników okiem – szczególnie do tych, którym twarda fantastyka naukowa z początków drugiej połowy zeszłego stulecia nie jest obca. Kosik serwuje nam właśnie takie klasyczne w treści i formie hard science fiction. Nie wydaje mi się jednak, żeby ten lekki cień klasyków, nieustannie padający na powieść, miał komuś przeszkadzać – wręcz przeciwnie, wielu zapewne ucieszy się, że nie tak dawno powstało dzieło tak doskonale naśladujące mistrzów. To tyle, jeśli chodzi o pierwszą połowę książki. Bo jest także druga.

Po tym, jak Kosik popycha akcję o kilkadziesiąt lat do przodu, zmienia się właściwie wszystko. Z “archaicznej” konwencji przechodzimy do tego, co znamy z dzisiejszej fantastyki – pomysłowego melanżu cyberpunku i typowego science fiction. Autor trochę wybił mnie z rytmu: nagle na Marsie, niesamowicie przypominającym naszą Ziemię, pojawiają się niezwykle wysokie budynki, opasające całą planetę sieci łączności, napęd rakietowy zastępują silniki antygrawitacyjne. Poczułem się, jakbym po lekturze Kronik marsjańskich dostał do rąk Accelerando. (więcej na polter.pl…)

Rafała Kosika najbardziej cenię za to, że jego książki mają do zaoferowania czytelnikowi coś więcej, niż ciekawy pomysł i prezentującą go fabułę. Mars to nie tylko powieść o mozolnych próbach terraformowania Czerwonej Planety; znaleźć w nim można przemyślenia dotyczące polityki, cykliczności historii, natury ludzi i ich miejsca w przyrodzie. Wszystko to podane bardzo umiejętnie, bez prób moralizowania czy propagowania własnych teorii, raczej w formie jednostronnej rozmowy z czytelnikiem. Dzięki temu do książek Kosika można i chce się wracać po wielokroć, odczytywać je na nowo, skupiając się na różnych aspektach treści. Mars może być traktowany jako kryminał w kosmicznej scenerii, rozrywkowa mieszanka hard SF i cyberpunku, powieść socjologiczna, zaangażowana w sprawy ekologii. Wreszcie może być, podobnie jak Accelerando, próbą ekstrapolacji współczesnych trendów rozwoju informatyki i przewidzenia ewentualnych skutków postępującej komputeryzacji nie tylko świata wokół, ale i nas samych. Z tą różnicą, że Stross zafascynowany był technologią, skupiał się na gadżetach, podczas gdy spojrzenie Kosika jest bardziej ogólne. Podobnie wypada porównanie ze Ślepowidzeniem: zarówno nasz rodak, jak i Watts, wzięli się za bary z utartymi motywami (kolonizacja Marsa i Pierwszy Kontakt). Jednakże podczas gdy Kanadyjczyk w ramach klasycznej konwencji czuł się skrępowany, wyrywał się, odwracał uwagę kosmicznymi wampirami i wężowidłami, przekuwał ją na swoją modłę, Kosik przyjął ją taką, jaka jest i znalazł w niej miejsce dla siebie. (więcej na ksiazki.polter.pl…)

Recenzja dosyć krytyczna. Linkuję ją tutaj, choć właściwie nie powinienem, bo nie głaszcze mojej książki, ale przynajmniej jest merytoryczna. Coraz więcej, szczególnie w sieci jest recenzji, które krytykują książkę, bez uzasadnienia innego niż „książka nie podobała mi się”. Na szczęście nie dotyczy to Marsa :)

Tematyka terraformowania Marsa była poruszana wiele razy, tak w publikacjach popularnonaukowych i naukowych, jak w beletrystyce. Pierwszym więc pytaniem, które zadać sobie musi czytelnik, sięgający po “Mars”, jest zagadnienie zasadności pisania kolejnej książki, dotykającej tego tematu. Otóż świeżość powieści Kosika nie leży w samym pomyśle, który w ogólnym zarysie zdaje się całkiem wyeksploatowany. Wartość tej historii wyznacza sposób, w jaki została przedstawiona. Czytając “Mars”, ulubionym bohaterem, z którym czytelnik może się utożsamiać, staje się sama, niemal spersonifikowana Czerwona Planeta. (więcej na bestiariusz.pl…)

I stało się. Zgodnie z zapowiedzią wydawniczą, ukazała się część druga powieści Rafała Kosika. Niewtajemniczeni koniecznie muszą „złapać” pierwszą część, aby skutecznie podążyć za bohaterami i narracją. Stali wielbiciele cyklu nie będą zawiedzeni, jak sądzę. Kolejny tom, jest utrzymany w znanym stylu i na właściwym poziomie. Science fiction plus elementy kryminału i powieści obyczajowej. Pomiędzy młodymi bohaterami a światem dorosłych, który również usiłuje rozwiązać problem katastrofy, toczy się walka na wiedzę, spryt i umiejętności. Kto będzie szybszy i skuteczniejszy? A tymczasem kolcoboty, mikroboty, multitool, aneroidalne roboty i sporo innych urządzeń wypełnia powieść, a przy tym życie toczy się zwyczajnie, z jajecznicą na śniadanie i typowymi problemami szkolnymi, uczuciowymi i rodzinnymi. (więcej na książki.wp.pl…)

Jak na dobrą science fiction przystało, powieść Kosika nie tylko buduje intrygującą wizję rozwoju cywilizacji w przyszłości, ale również sporo mówi o aktualnych problemach ludzkości. Brak kompromisu w sprawie metod terraformowania Marsa i kierunków rozwoju kolonii, powodowany przez ścieranie się wpływów politycznych, sterowanych przez grupy interesu, przypomina dzisiejszą międzynarodową debatę na temat globalnych aspektów ochrony środowiska. Także wszechobecność reklamy i funkcjonowanie mediów w marsjańskim XXIV wieku, czy ucieczka w wirtualną rozrywkę, są ciekawą ekstrapolacją zjawisk obserwowanych obecnie. Dochodzi do tego kwestia ingerencji w działanie ludzkiego mózgu poprzez bezpośrednie sprzężenie go z komputerem i siecią (komplanty). Zaletą Marsa jest duże prawdopodobieństwo psychologiczne – zarówno odnośnie postępowania postaci, jak i zachowań społecznych. Kosik starannie zadbał o scenografię, umiejętnie wplatając w sensacyjną akcję opisy szczegółów marsjańskiej infrastruktury, ekonomii, socjologii, polityki, biologii. Jednak obok „twardych” danych naukowych i technicznych znajdziemy tu również ustępy poetyckie, czasem ocierające się o metafizykę (choćby motyw dwójki dzieci). Zbliża to powieść Kosika do stylistyki klasycznych Kronik marsjańskich Bradbury’ego. (więcej na ksiazki.wp.pl…)