Peter Jackson nie zostanie drugim Spielbergiem, trzecim Lucasem, ani czwartym Kubrickiem. Ale może wypracuje własny styl. Start z Martwicą Mózgu i progres z LOTR-em miał dobre, więc trzymam za niego kciuki, skoro Emmerich zawiódł. Wiadomym było, że Jackson, po skręceniu Władcy Pierścieni, będzie miał gigantyczne problemy, by skręcić coś lepszego, większego. Dobrze więc zrobił, ze wziął się właśnie za Dystrykt 9, bo to film, który nie ma ambicji konkurować z LOTR-em. To dwa kroki w bok i ani jeden do tyłu czy przodu. To inna historia o czym innym, inne kino, inne problemy. Dobre kino, warto dodać. W Dystrykcie 9 mamy efektowną i sensacyjną historię, która nie jest głupia, a to rzadkość w masie sztampowego chłamu SF, który zalewa nas od wielu lat. Trzeba tu zaznaczyć, że Jackson jest jedynie producentem Dystryktu 9, bo reżyseruje praktycznie nieznany Neill Blomkamp.

Punkt startowy fabuły wygląda następująco: statek obcych, przypominający nieco te giganty z Dnia niepodległości, ulega awarii i przymusowo ląduje na Ziemi. No, niedokładnie ląduje, zawisa nad Johanesburgiem, bo do tego wiszenia chyba nie potrzebuje energii. No i mamy problem w postaci półtora miliona obcych – silnych, zwinnych, przypominających dwumetrowe owady istot, których struktura społeczna nie jest do końca przejrzysta, ale wygląda w przybliżeniu jak owadzi rój. Obcy nie są agresywni, przynajmniej dopóki nikt ich nie tyka, ale po kilkunastu latach stają się poważnym problemem społecznym, choćby dlatego, że nie rozumieją, co to takiego własność prywatna. Konflikt mamy już więc gotowy i to w i tak już niespokojnej stolicy RPA. Pomysł niemal żywcem wzięty z Alien Nation Jamesa Camerona z roku 1988, z tym, że tutaj obcy lądują w getcie.

Film jest nierówny w warstwie fabularnej i formalno-wizualnej. Zaczyna się jak paradokument, potem stopniowo przechodzi w bieganinę, strzelaninę i nieco matową walkę dobra ze złem, czy raczej pragmatyczności z nieudacznością. Oglądamy więc dynamiczne sceny pościgów samochodowych, które nie są ani lepsze ani gorsze od tego, do czego przyzwyczaił nas Hollywood. Półmózgi z widowni zapamiętają właśnie te środkowe kilkadziesiąt minut. To przełamanie filmu nie jest przypadkowe. Pierwsza część powstała bowiem na podstawie krótkometrażówki Neilla Blomkampa. To zlepienie konwencji mogłoby być szczęśliwsze, choćby w postaci dwusekundowego ujęcia ekipy kręcącej ów paradokument i nie byłoby zgrzytu.

Fabularnie też zgrzyta, bo przesłanie jest traktowanie śmiertelnie poważnie, aż tu nagle rozpoczyna się akcja wręczania obcym aktów eksmisji z tymczasowego obozu i klimat na kilka minut skacze do surrealizmu, który rozmiękcza napięcie. Nie powinien tego robić, bo de facto chodzi o pozbycie się obcych i to pozbycie wręcz w sposób fizyczny. Nowy obóz ma być bowiem obozem koncentracyjnym. Na szczęście po ciężkiej części środkowej nadchodzi trzecia, najlepsza. Tam dynamiczna akcja łączy się ładnie z tym, co nazwałbym po prostu dobrym kinem.

Ciekawie jest pokazane biurokratyczne tłumienie zaczątków wyrzutów sumienia. Skoro w papierach wszystko się zgadza, to w rzeczywistości też pewnie jest spoko. I nic to, że międzynarodowa agencja powołana do zajmowania się obcymi, tak naprawdę zajmuje się przystosowaniem ich technologii do celów militarnych. Organizacje obrony praw człowieka skupiają się na pilnowaniu poprawności stosowania nieludzkich procedur. Jednym słowem - źli gospodarze, uciemiężeni goście.

Filmowy obraz ludzkiej natury jest dosyć jednostronny i niepochlebny dla nas. Gdyby jednak był to tylko politycznie poprawny banał (ciut nieaktualny w wymowie, jeśli wziąć pod uwagę coraz poważniejszy problem imigrantów w Europie), film nie byłby wart uwagi. Dobrym kinem czyni go jednak co innego – postacie. To rzadkie w najnowszym kinie SF, które skupia się na technologicznych zabawkach z migającymi światełkami i płytkich analizach skutków użycia tych zabawek, a najczęściej na bzdurach, byle były wybuchy. Głębia psychologiczna zwykle sprowadza się do tego, że bohater, mimo przeciwności losu, jednak ratuje swoją dziewczynę. Dystrykt 9 bez bohaterów straciłby cały dystans, który dzieli go od seryjnych produktów przemysłu filmowego. Nie wiem, czy kogoś tym zachęciłem. Moim zdaniem film wart obejrzenia.

This entry was posted on Wednesday, 2009/10/07 at 18:01 and is filed under Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.