Obrażanie logiki w dobrym stylu. Roland Emmerich tym razem stanął na wysokości zadania i zapodał nam niezłe widowisko, które nie jest nawet aż tak głupie, jak można się było spodziewać. Punktem wyjścia przy tworzeniu filmu był kalendarz Majów, a raczej jego twórcza analiza, która w wykonaniu wielu zwolenników teorii spiskowych w dacie 21 grudnia 2012 roku upatruje dzień końca świata. Tak więc lubujący się w katastrofizmie Emmerich mógł posunąć się dalej niż dotychczas.

Uwaga, będą spojlery.

Przeciętny amerykański widz, bo on jest tu przecież najważniejszy, wymusza na twórcach filmów wprowadzenie do scenariuszy sporych uproszczeń i ugłupień. Podobnie jak w Pojutrze, w Dniu Niepodległości czy w innych podobnych filmach mamy tu trzy rodzaje ugłupień:

1. Ugłupienia naukowe, których przykładem jest stwierdzenie z początku filmu, że z niewyjaśnionych przyczyn neutrina wchodzą w reakcje chemiczne i działają na skorupę ziemską jak mikrofale. Jeśli ktoś wie, czym są neutrina, zazgrzyta zębami, ale 95% widzów łyknie to gładko. Dla tych 5% nie warto wprowadzać nudnego wyjaśnienia, które będzie miało choćby ślad sensu.

2. Ugłupienia akcji, które możemy obejrzeć np. w scenie ucieczki limuzyną przez wnętrze walącego się budynku, może wychwycić już każdy. Budynek wali się w zwolnionym tempie, podczas gdy samochód jedzie normalnie, by scena wyglądała bardziej dramatycznie. Chwilę później bohaterowie lecą awionetką przez miasto ulegające właśnie procesowi ostatecznego zniszczenia. Samolot po starcie zamiast wzbić się w niebo, leci tuż nad ulicami, wykonuje popisowy przelot pod dwoma przewracającymi się wieżowcami i parę podobnych ewolucji służących tylko i wyłącznie wypchnięciu na pierwszy plan wyrąbistych efektów specjalnych. Podobnie ma się sprawa z toczącą się kopułą bazyliki św. Piotra, czy całymi ostatnimi dziesięcioma minutami filmu.

3. Ugłupienia psychologiczne. Tych na szczęście jest tu mniej niż zwykle, ale pewne schematy w tworzeniu fabuł się powtarzają. Jak zwykle zły bohater ma rację, a dobry w krytycznych momentach staje się naiwniakiem głoszącym wzniosłe idee. W tym czasie jego antagonista, który może nie jest bohaterem negatywnym, ale przynajmniej mniej sympatycznym, robi to, co w danej sytuacji zrobić trzeba. Widać to szczególnie podczas ostatnich minut przed wodowaniem. Trzeba było odpłynąć arką bez zabierania dodatkowych pasażerów, bo otwarcie grodzi narażało życie wszystkich na pokładzie.

Końcowe sceny kulminacyjne wzbudziły we mnie najsilniejszą alergię na ugłupienia. Arki, wielkie, wytrzymałe superokręty, które mają uratować przynamniej część ludzi, zostają wybudowane i umieszczone w przylegających do siebie dokach wysoko w Himalajach. Ale jak to? Po co umieszczać bazę między ostrymi skałami, i dlaczego tylko jedną na całą Ziemię? Czemu zwyczajnie nie znaleziono wielu wysoko położonych lokacji na całej planecie? Przecież tutaj arki od razu wpadną najpierw na siebie, a chwilę później na skały. Czekałem w napięciu i zaciekawieniu, co się stanie, gdzie jest haczyk, gdzie uzasadnienie tak bezsensownego rozwiązania. No i nie doczekałem się – arki najpierw wpadły na siebie, a potem na skały.

Film jest bardzo amerykański. Szalony radiowiec, zwolennik teorii spiskowych, czuje, że to przykre, iż zginie nasza cywilizacja, ale znacznie gorsze jest to, że zginą również Stany Zjednoczone. Momentami razi trochę patos (akcja zatrzymuje się, by dać bohaterom czas na wygłoszenie przemówień) i przesadna polityczna poprawność: ot, choćby prezydentem USA jest Murzyn, a wśród najważniejszych naukowców, pracujących nad projektem, jest tylko jeden biały, a jego rola ogranicza się do przytakiwania. Nie muszę chyba dodawać, że cyniczny polityk jest biały.

Duży plus należy się filmowi za wiarygodne i mocne postacie oraz właśnie za brak bohatera negatywnego. Wrogiem jest tu przyroda, a ludzie, lepiej lub gorzej, starają się sobie pomagać i pozostają przy tym wiarygodni psychologicznie (z wyjątkiem kilku sytuacji). Nie ma tu jednoznacznego potępienia np. bogaczy kupujących sobie i swoim bliskim szansę na przeżycie, choć takiego populistycznego potępienia można by się spodziewać po tego typu produkcji. W końcu ma zginąć kilka miliardów ludzi, a wśród wybrańców powinni być nie bogacze, lecz wybitni naukowcy, artyści i posiadacze genów odpowiednich do odbudowania gatunku. Mamy za to stwierdzenie, że bez pieniędzy bogatych pasażerów całe przedsięwzięcie nie powiodłoby się. Głównemu bohaterowi, krytykującemu to kupowanie miejsc, zostaje udzielona trafna odpowiedź „Jeśli chcesz, oddaj komuś swój bilet”.

2012 nie przejdzie do historii kina jako dzieło wybitne, ale na pewno jest to kawał solidnej filmowej roboty.

This entry was posted on Monday, 2009/11/30 at 1:41 and is filed under Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.