Polskie kino wciąż pod kroplówką. Ten film musiał powstać i musiał go zrobić Wajda, a skoro tak, to efekt był do przewidzenia – pompatyczny kotlet.
W Polsce jest taka tradycja, że o ważnych sprawach mówi się w pewien ściśle określony sposób, przypominający bardziej przestawianie wytartych rekwizytów ideowych, niż opowiadanie poruszających historii. To smutne, bo w ten sposób powstaje skansen skostniałych wartości, odrzucający tych, którzy tamtych czasów nie przeżyli, albo nie słuchali o nich w domu. To nie są ich wspomnienia, ani ich problemy. Opowiadanie o trudnych momentach naszej historii to manewrowanie między górami lodowymi. „Katyń” wyszedł, jak wyszedł, bo WYPADAŁO go tak zrobić. To recepta na napisanie noworocznego orędzia prezydenta, a nie na zrobienie dobrego filmu.
Film w paru miejscach wzruszający, ale po całości sztuczny. Kilka wyrazistych postaci, reszta ról skopana; zresztą jak grać, kiedy zamiast dialogów trzeba wygłaszać dramatyczne oświadczenia. Losów ludzkich wetkniętych jest tu tyle, że nawzajem się tłumią – to jakby chcieć upiec kilogramowy chleb z trzech kilo mąki. Wątki poboczne biegną we mgłę i gubią się bez celu, umniejszając przy okazji te ważne. Przesadne trzymanie się faktów gryzie się z płynnością narracji i dramaturgią. Tak powstaje kino dokumentalne, ale nie prawdziwe Kino.
Wielka szkoda, że ważne tematy nadal traktujemy na maxa schematycznie.

This entry was posted on Tuesday, 2007/10/30 at 2:39 and is filed under Blog, Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.