DARPA, czyli Defense Advanced Research Projects Agency (Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych Obrony Departamentu Obrony USA) planuje stworzyć program symulujący działanie ludzkiego mózgu. Nie wiem, jak chcą to zrobić. Przyjmuje się, że przeciętny ludzki mózg jest w stanie wykonywać około 10 biliardów operacji na sekundę. Najszybszy obecnie komputer świata, IBM Roadrunner, jest mniej więcej dziesięciokrotnie gorszy.

Jeśli Darpa nie dysponuje mocniejszym komputerem, to wyjdzie z tego warta kilka milionów dolarów komputerowa symulacja mózgu chomika. Można okroić symulator z „mniej potrzebnych” funkcji, takich jak sterowanie procesami życiowymi organizmu, albo symulować wybrane działania, ale wtedy nie będzie to przecież symulator mózgu. Mózg pozbawiony ciała, a nawet własnej fizycznej struktury będzie czymś zupełnie innym, niż ten biologiczny, rozwijający się razem z ciałem od dziecka.

Zastanawiam się jak daleko warto iść w tego typu symulacjach. Zachwyt sieciami neuronowymi sprzed kilkunastu lat znacznie osłabł. Sztuczna inteligencja (AI) rozwija się wolniej, niż to zapowiadano, a jej zastosowania nadal są mało spektakularne. W większości dziedzin lepiej się sprawdzają specjalistyczne programy eksperckie, w których funkcje AI są bardzo ograniczone, lub nie ma ich wcale. Przypominam sobie eksperymenty z rakieta bojowymi, sterowanymi przez zamknięte w nich gołębie. To działo się kilkadziesiąt lat temu i dziś, mimo rozwoju technologii, gołębi nie zastąpiły sieci neuronowe i trenowane programy AI, tylko zwykłe komputery ze zwykłymi programami wklepanymi przez programistów.

Nie wiadomo dokładnie, co jest celem agencji, tzn. można się domyślać, że celem ostatecznym jest nowy rodzaj broni, ale nie wiadomo czemu konkretnie ma służyć ta symulacja. Gadkę o badaniach nad metodami naprawy ludzkiego mózgu można włożyć między bajki – jeśli cywilom coś skapnie, to tylko przy okazji i po fakcie. Pierwsze zastosowanie sztucznego mózgu, jakie przyszło mi do głowy to niezła baza do opowiadania science fiction – programowalna kopia umysłu na przykład przywódcy wrogiego państwa, generała wrogiej armii. Chodziłoby oczywiście o przewidywanie jego decyzji pod wpływem konkretnych wydarzeń. Brzmi nieźle, pod warunkiem, że USA nadal będą naszym sojusznikiem.

EDIT: Właśnie zdałem sobie sprawę z faktu, że od tygodnia, dla wytchnienia od Felixa, piszę opowiadanie o zbliżonej tematyce. Prekognicja?

This entry was posted on Tuesday, 2009/04/28 at 23:39 and is filed under Zamyślenia, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.