Całkiem sympatyczna płyta, niepodobna do tego, co Hey robił wcześniej. Dużo tu elektroniki, co przyjmuję z zadowoleniem, bo ten rodzaj muzyki cenię sobie od… chyba od zawsze. Wcześniej Hey kojarzył mi się z, ja wiem… z harcerstwem, z piosenką studencką, biwakową. Najnowsza płyta jest trudna do adaptacji na gitarę akustyczną. Jest mniej rockowo, mniej punkowo, bardziej klubowo. Ale charakternie nadal – to się akurat nie zmieniło. Na uwagę zasługują głównie texty. Chciałem tu wrzucić ze dwa fragmenty na zachętę, ale cytowanie ich nie ma sensu, bo bez muzyki nie mają tej siły.

Mimo zmiany brzmienia płyta nie jest eksperymentem formalnym. Jest spójna i słucha się jej bez zgrzytów, choć oczywiście są ze dwa utwory, które mi osobiście nie podchodzą. Realizacyjnie płytka jest dopieszczona i ubrana w smaczki oparte głównie na zdolnościach wokalnych Kasi Nosowskiej. Jeśli miałbym się czegoś czepnąć, to strony wizualnej (jestem grafikiem), a konkretnie tego, że na płycie nie ma nazwy grupy, a tytuł jest naniesiony tylko lakierem błyszczącym. Nie wiem skąd ta moda, żeby trzeba się było domyślać, co to za płyta. Chyba maznę tam markerem nazwę, bo już mam kilka podobnych nienazwanych krążków, a przy bladym świetle i bladym umyśle czasem ciężko się zorientować.

Ze cztery utwory (z dziesięciu) spokojnie dadzą się zremixować do wersji czysto tanecznych (na co czekam), choć przebojami dyskotek pewnie nie zostaną. Ale klubów już owszem.

Nie jestem fanem Hey, jeżeli już, to głosu i tekstów Kasi Nosowskiej. Ale płyta jest dziełem zespołu i zespół stanął na wysokości zadania. Jeżeli polska muzyka rozrywkowa idzie w tę stronę, to naprawdę rokuje nieźle. Na pewno lepiej, niż można by prognozować po wypełnionej denną komerchą bryndzy ostatnich lat.

This entry was posted on Tuesday, 2009/11/24 at 4:05 and is filed under Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.