Dziś premiera rynkowa antologii „Nowe idzie” w wyborze i pod redakcją Michała Cetnarowskiego. Ten przegląd obecnego stanu młodej polskiej fantastyki naukowej to doskonała, inteligentna rozrywka, to świeża fantastyka, która wkręca wyobraźnię czytelnika na najwyższe obroty. Olejniczak, Kilian, Miszczak, Rogoża, Przechrzta, Skalska, Majka, Juraszek, Wegner, Zbierzchowski i Małecki to zapewne przyszła elita. Za kilka lat ich kolejne książki obowiązkowo będą zasilać nasze domowe biblioteki.
Nie chcę pisać recenzji, bowiem jestem wydawcą „Nowe idzie” i byłoby to niewiarygodne. Potraktujcie ten wpis jako moją opinię czytelnika.
W przeciwieństwie do większości antologii obecnych na rynku, ta nie ma tematu przewodniego. Jedynym warunkiem, by tekst się w niej znalazł, był jego wysoki poziom.
Co odróżnia dobrego autora od „człowieka umiejącego pisać”? Głównie motywacja. Motywacją autora powinna być wewnętrzna potrzeba opowiedzenia historii, wywołania nastroju, bądź przekazania emocji. Jeżeli ktoś siada do pisania, żeby zostać autorem, to już przegrał. Wierzę w to, że jedenastu autorów z „Nowe idzie” pisze z powołania. Wiem też, że opanowali rzemiosło literackie na tyle, by potrafić przekazać swoje myśli w sposób przystępny, bo przecież literatura po pierwsze powinna być interesująca. Sam z przyjemnością przeczytałem wszystkie opowiadania i nie korciło mnie, by któreś z nich usunąć z antologii. Ideą „Nowe idzie” jest pokazanie początków kariery autorów, ale też zachęcenie ich, by nie pisali pod publikę, by pod presją rynku masowego nie przeszli na seryjną  produkcję pozbawionej smaku papki. Często z wiekiem i doświadczeniem, autorzy stają się coraz bardziej przyziemni, a coraz mniej fantastyczni. Mam nadzieję, że z tymi nigdy tak nie będzie.

This entry was posted on Friday, 2008/09/05 at 18:56 and is filed under Blog, Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.