Na wstępie pragnę zaznaczyć, że nie jestem informatykiem, co mam nadzieję, zbije wszelkie argumenty, że text jest mało fachowy. Poniżej będą praktyczne porady dla wszystkich użytkowników podobnych urządzeń z Windows Mobile na pokładzie, którzy potrzebują polskich znaków, a nie bardzo im odpowiadają rozwiązania dostarczone z systemem. Przeszedłem przez to, więc chętnie podzielę się wiedzą.

Te nasze dziwne ogonki to odwieczny problem. Istnieje on przynajmniej od czasów, kiedy pojawiła się pierwsza maszyna do pisania, albo i wcześniej, kiedy Gutenberg mianował się (niesłusznie) pierwszym drukarzem Europy. Nasi kochani przodkowie zafundowali nam rozszerzony alfabet łaciński z nieszczęsnymi znakami diakrytycznymi. Dopóki pisało się gęsim piórem, nie miało to znaczenia. Jednak od kilkudziesięciu lat jest to szczególnie bolesne. Wystarczy nowy system operacyjny, by problem powrócił.

Jeśli nie ma ciśnienia, staram się nawet SMS-y pisać poprawną polszczyzną z wielkimi literami, polskimi znaczkami, przecinkami, etc. Z racji zawodu, moje wymagania wobec urządzeń hipermobilnych są jednak znacznie wyższe. PDA służy mi jako notes, który zawsze jest pod ręką, wiec powinno się na nim wygodnie pisać. Co więcej, powinno się pisać z polskimi znakami. Co jeszcze więcej, te notatki z polskimi znakami powinny bez zgrzytu dać się przenieść na komputer. Zdarzyło mi się ze trzy razy napisać na PDA całe rozdziały powieści – wszystko rysikiem na ekranie lub klawiaturą na bluetooth. Ostatnio wbudowaną klawiaturą Xperii.

Pisać na urządzeniach PDA można kilka sposobów: z użyciem rozsuwanej klawiatury fizycznej QWERTY, palcami na dużej klawiaturze ekranowej, rysikiem na małej, można też korzystać z systemu rozpoznawania pisma odręcznego, lub z zewnętrznej klawiatury bluetooth czy też USB. Każdy sposób ma swoje wady i zalety.

Klawiatura ekranowa

Każdy PDA lub smartphone z systemem WM ma klawiaturę ekranową. Zależnie od producenta, wygląda ona różnie, ale wszystkie mają wspólna cechę – sposób wprowadzania polskich znaków opracowywał pewien uzdolniony szympans z warszawskiego ZOO. No offence, szympansy są sympatyczne, nieźle sobie poradziły z projektem sieci polskich autostrad omijających Warszawę, ale powiedzmy sobie szczerze, klawiatury ekranowe w Windows Mobile nie są ich najlepszymi projektami.

W kilku urządzeniach, które widziałem, wpisanie polskiej literki sprowadza się do kliknięcia na przycisk „znaki narodowe” (czy jak tam to nazywa instrukcja obsługi) i wyszukania w gąszczu umlautów i innych dziwów literki „Ć”, lub innej oczywiście. Wszystkie rozwiązania, z jakimi miałem do czynienia, bije na głowę prosty polski programik PocketOgonek, który pozwala na intuicyjne wprowadzanie znaków, czyli np. chcąc wpisać „ą”, klikamy „a” i nie zmniejszając nacisku, ciągniemy rysikiem w prawo w dół. Odpowiednio „Ą” powstaje poprzez przeciągnięcie z „a” w prawo w górę. Co ciekawe, wielki „A” można wprowadzić ciągnąc z „a” prosto w górę, co oznacza, że program przyspiesza również pisanie po angielsku. Generalnie, po minutowej nauce, wpisanie dowolnego polskiego textu z użyciem PocketOgonka trwa o połowę krócej niż z użyciem klawiatury opracowanej przez sztab informatyków Microsoftu.

Klawiatura zewnętrzna

Poprzednio używałem PDA Fujitsu-Siemens LOOX 520 z funkcją hosta USB. Przez odpowiednią przejściówkę za 5 zeta dopinało się do niego zwykłą klawiaturę USB, która działała bez żadnych dodatkowych zabiegów, niestety bez polskich znaków. Kupiłem nawet małą klawiaturę, najmniejszą, jaką udało mi się znaleźć. Z niewiadomych przyczyn nie produkuje się składanych klawiatur USB. Dla takich ludzi jak ja byłoby to idealne rozwiązanie.

Mapowanie klawiatury, tak by działały polskie znaki, w doskonały sposób rozwiązuje rosyjski program AEKmap. W najprostszej wersji jest darmowy i ta wersja wystarcza do zakodowania polskich znaków na klawiaturze USB.

Następne urządzenie, którego używałem, Mio P560, nie miało funkcji hosta USB i dokupiłem do niego składaną klawiaturę na bluetooth Freedom Universal Keyboard. Słowo „freedom” użyte w nazwie nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, jest to bowiem jedyne znane mi urządzenie bluetooth, które wymaga rejestracji na stronie producenta każdego telefonu, PDA czy laptopa, z którym ma współpracować. Pisanie na tym również szło jak krew z nosa, bo odkąd nauczyłem się pisać wszystkimi palcami i bezwzrokowo, przekroczyłem prędkość transmisji klawiatury z urządzeniem… Ale jeśli ktoś pisze wolniej i ma tę klawiaturę, polecam użycie AEKmap.

Wbudowana klawiatura fizyczna

Tu pisze się łatwiej, ale znaki narodowe to nadal piąta baba u wozu. Najpopularniejsze rozwiązanie (jak w mojej obecnej Xperii) polega na wciśnięciu litery np. „c” a następnie wciskaniu klawisza „znaki narodowe” tyle razy, aż po niemieckich, francuskich, czeskich, holenderskich znaczkach pojawi się swojskie „ć”. By uzyskać „ą” należy ów klawisz nacisnąć siedem razy. Jest to równie praktyczne rozwiązanie, jak dźwignia zmiany biegów umieszczona w bagażniku.

Przeprowadziłem śledztwo i ustaliłem, że za kolejność wprowadzania tych znaków odpowiada plik sym.0415.txt, znajdujący się w katalogu windows. Nazwa może się nieco różnić, zależnie od wersji systemu. Cóż, jest to zwykły plik textowy, w którym należy wpisać polskie litery na drugim miejscu odpowiedniej linijki, czyli na przykład linijka zaczynająca się od litery „a” powinna wyglądać następująco „aąàáâäåãăæ”, przy czym tak naprawdę interesują nas głównie polskie znaki, więc może ona wyglądać nawet tak: „aą”. I już, i działa. Banalne do bólu, a również skraca czas pisania mniej więcej o połowę.

To zadziwiające, że usprawnienia tak proste w wymyśleniu i wprowadzeniu w życie nie są realizowane w warunkach wolnego rynku. Brak motywacji, czy olewanie klienta już w Polsce? Tak czy inaczej, to zaniechanie w myśl zasady „i tak to kupią”.

Metody alternatywne

Znany jeszcze z Palm OS prosty system rozpoznawania pisma niestety niemal wyszedł z użycia. Szkoda, bo textów krótkich (SMS) i średniej długości (np. notatek ze spotkania) był zdecydowanie najlepszy. Można było go stosować nawet po ciemku, lub podczas rozmowy, bo nie wymagał patrzenia na ekran. Na platformę Palm OS powstało genialne amatorskie spolszczenie o swojskiej nazwie Bocian, które było intuicyjne jak drapanie się po głowie. Microsoft nie spolszczył swojego programu, więc jego używanie w moim przypadku nie ma najmniejszego sensu. Co gorsza, choć wzorował się na rozwiązaniach Palm OS, stworzył mniej przystępne zasady wprowadzania znaków.

Najmniej wygodne przy wprowadzaniu czegoś dłuższego niż SMS jest pisanie palcami po ekranie (like iPhone). Do tego, jeśli chodzi o polskie znaki, ta metoda ma wszystkie wady klawiatury ekranowej obsługiwanej rysikiem, podniesione do potęgi przez otwierające się mini okienko z dostępnymi znakami narodowymi.

Hint: pierwszym programem, który każdy powinien zainstalować na urządzeniu z Windows Mobile jest Total Commander, odpowiednik tego znanego ze zwykłego Windows. Jedną z jego wbudowanych funkcji jest notepad, którym można choćby łatwo zmodyfikować plik sym.0415.txt, jak i mapę znaków AEKmap, chociaż w przypadku tego drugiego w sieci można znaleźć kilka gotowych plików konfiguracyjnych, również polskich.

Tyle z moich doświadczeń. Mam nadzieję, że komuś się to przyda. Powyższe usprawnienia wynalazłem w sieci lub sam wymyśliłem. Zebrałem je w jednym miejscu z myślą o podobnych mi gadżeciarzach, który lubią mieć wszystko pod kontrolą i po swojemu. Oczywiście istnieje jeszcze kilka znanych mi sposobów wprowadzania znaków, ale żadne z nich nie zyskało popularności, więc zapewne nie sprawdziło się w praktyce.

This entry was posted on Thursday, 2010/06/03 at 2:05 and is filed under Blog, -, Gadżety. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.