Kontynuacja głośnego hiszpańskiego horroru Rec może być równie głośna tylko wtedy, jeśli znacząco podkręcimy dźwięk. „Popłuczyny” to za wiele powiedziane, ale „wtórny” już pasuje. Jeśli ktoś widział część pierwszą, to ta go niczym nie zaskoczy – bo to, że jest gorsza to żadne zaskoczenie. Motyw jest identyczny jak poprzednio, wzbogacony jedynie o nowe przyprawy. To się chyba nazywa autoplagiat.

Coś, co doskonale wyszło w prekursorskim Blair Witch Project, gorzej w Behind the Mask, w Rec zostało pchnięte na kolejny poziom, czyli dokładnie cały film jest nakręcony z punktu widzenia reporterskiej kamery. Cóż można zrobić więcej? No nie wiem, jakby wiedział, to bym sam to zrobił. I takoż pomyślał Jaume Balagueró, reżyser. W Rec 2 dokonano jedynie takiej modyfikacji, że sa to kamery na hełmach antyterrorystów. Jest więc bardziej nerwowo, jest wiele krzyków, bieganiny z góry na dół i z prawa na lewo, no i ten wątek mistyczny, który ostatecznie wszystko psuje. Ale nie ma niczego naprawdę nowego. W ten sposób można nagrać następnych dziesięć sequeli: Rec 3 – nieostrożni hydraulicy, Rec 4 – przebojowi dostawcy pizzy, Rec 5 – pechowa orkiestra cygańska, i tak dalej. Kolejność zabijania nie gra większej roli, bo i tak widz jedyny związek może poczuć z umownie głównym bohaterem, czyli księdzem, bo reszta jest mało rozpoznawalna. I tak nie jest żadną tajemnicą, że wszyscy zginą. Swoją drogą, należy współczuć Hiszpanii, skoro ma takich strachliwych antyterrorystów – że im się nie uda, wiadomo jeszcze przed odpaleniem filmu.

Może, po zastanowieniu, jest tu coś nowego: w pierwszych kilkunastu minutach filmu, akcja przypomina grę FPP. Chociaż z drugiej strony, to już było parę lat temu w fatalnej ekranizacji kultowej gry Doom. Tyle, że w Rec 2 po raz pierwszy chyba FPP jest tak mocno zastosowany w sytuacji, powiedzmy, realnej.

Jeśli chodzi o filmy o zombies i pokrewne, to 28 dni później wciąż pozostaje absolutnie bezkonkurencyjny. Tym niemniej Rec 2 jako film rozrywkowy się broni. Nie jest tak odjechany jak Zombieland, nie tak przebojowy jak Dead Snow, nie tak surrealistyczny jak Martwica mózgu… Wiem, że to zupełnie inne klimaty, ale próbuję jakoś ten Rec 2 określić. Myślę, ze najlepszy pomysłem jest obejrzenie obu części bezpośrednio po sobie.

This entry was posted on Friday, 2010/04/23 at 18:00 and is filed under Blog, Opinie, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.