publikacja Science Fiction 46 (styczeń 2005)

(fragment)

Nagle za drzwiami przedziału ktoś przebiegł, aż zatrzęsła się podłoga. Chłopak poderwał się i szarpną za klamkę. Drzwi nie ustąpiły. Profesor usłużnie przekręcił zameczek. Adrian wychylił głowę na zewnątrz, ale było już za późno.
– W którą stronę biegł? – zapytał.
Profesor znów wzruszył ramionami. Adrian zasunął drzwi, usiadł i miał już coś powiedzieć, gdy raptem drzwi znów się otworzyły. Marlena krzyknęła i zasłoniła się rękoma. Adrian też odruchowo drgnął, opierając się o ścianę.
– Dzień dobry – powiedział konduktor mechanicznym głosem. – Poproszę bilety do kontroli.
Profesor sięgnął do kieszeni i podał swój bilet. Adrian zamrugał oczami i też podał swój. Tylko Marlena, blada jak papier, wpatrywała się w konduktora z przerażeniem. Wyglądał niby normalnie, jak zwykły konduktor, choć w jego postaci narzucała się jakaś nieuchwytna, nieokreślona niechlujność. Był to postawny mężczyzna w niebieskim mundurze, ze skórzaną torbą przewieszoną przez ramię. Mógł mieć jakieś pięćdziesiąt lat. Patrzył gdzieś w przestrzeń, jak ktoś, kto się zamyślił. Nie był jednak zamyślony – z pewnością chodziło o coś innego. Musiał istnieć inny powód, dla którego nie mógł patrzeć nikomu w oczy.
– Lepiej niech pani poda ten bilet – powiedział cicho profesor.
Kobieta ocknęła się i sięgnęła do torebki. Drżącą ręką podała zagnieciony bilet konduktorowi. Ten wziął go dziwnie mechanicznym ruchem i maznął znaczek długopisem.
– O której godzinie dojedziemy do najbliższej stacji? – zapytał Adrian.
Profesor spojrzał na niego mrużąc oczy.
– Pociąg jest opóźniony – odparł konduktor patrząc przed siebie, w swoje odbicie w szybie.
– Czyli o której dojedziemy? – naciskał Adrian nie rozumiejąc spojrzenia profesora.
– Pociąg jest opóźniony – powtórzył konduktor nieco głośniej.
– Ale ja pytaÅ‚em… – Adrian nagle zamilkÅ‚ widzÄ…c, jak niebieski garnitur napina siÄ™. WyglÄ…daÅ‚o to, jakby konduktor zrobiÅ‚ wdech, ale caÅ‚ym ciaÅ‚em, Å‚Ä…cznie z ramionami, nogami, a nawet twarzÄ…. Jakby nagle przybyÅ‚o mu muskułów, albo, jakby go ktoÅ› napompowaÅ‚. NiewytÅ‚umaczalne wrażenie niechlujnoÅ›ci nasiliÅ‚o siÄ™, zbliżajÄ…c siÄ™ niemal do granicy obrzydliwoÅ›ci.
– Pociąg jest opóźniony!!! – ryknął konduktor, odwrócił się na pięcie i wyszedł ledwo mieszcząc barki we framudze. Trzasnął drzwiami.
Marlena cała się trzęsła. Wyciągnęła z torebki papierosa. Adrian szybko sięgnął do kieszeni po zapalniczkę i podał jej ogień.
– To było niebezpieczne, co pan zrobił – powiedział profesor cedząc słowa.
– Starałem się dowiedzieć czegoś o naszym położeniu – odparł Adrian, mimowolnie przepraszającym tonem.
– Są ludzie, którzy badają krokodyle, ale to nie znaczy, że sami wpychają im ręce do paszczy. Niech pan myśli o możliwych konsekwencjach swojego postępowania.
– Opóźniony!!! – Dobiegło jeszcze z końca korytarza.
Marlena drgnęła i złapała się poręczy fotela. Minęło jeszcze kilka minut, nim się uspokoiła. Papierosa wypaliła, łapczywie wciągając dym.
Adrian wyjrzał przez okno – wciąż jechali przez las.
– Gdzie my wÅ‚aÅ›ciwie jesteÅ›my? – zapytaÅ‚. – MusieliÅ›my gdzieÅ› skrÄ™cić, zjechać z trasy. KtoÅ› to musiaÅ‚ zauważyć. W Polsce nie ma bezpaÅ„skich torów kolejowych… takiej dÅ‚ugoÅ›ci.

This entry was posted on Thursday, 2005/01/20 at 22:10 and is filed under Opowiadania. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.