Rafał Kosik » Blog Archive » Wcale nie jest mi smutno

Wcale nie jest mi smutno

Spadł samolot, prezydent ogłosił żałobę narodową. Proste. Oczywiste. Smutne.
Tragedie takie jak ta pod Mirosławcem zdarzają się i będą się zdarzać. Podobnie, jak będą się zdarzać wypadki samochodowe i można przyjąć, że w przyszłym tygodniu na polskich drogach zginie około 50 osób. Nie jest mi z tego powodu smutno, dopóki nie dotknie to kogoś mi bliskiego. Nie potrafię się smucić na żądanie i chyba nikt nie potrafi. Nieszczęścia jest na świecie tak dużo, że zwyczajnie nie da się go ogarnąć. Było mi smutno, jak umarła moja babcia. Wtedy nie miałem ochoty na żadne rozrywki. Nie wymagałem jednak poświęceń od sąsiadów i znajomych, by ci smucili się razem ze mną.
Państwo polskie jest zawsze gotowe do poświęceń, zobowiązań i wielkich gestów, byle tylko płacił za to kto inny. Żałoba narodowa w obecnym kształcie oznacza na przykład, że wszystkie imprezy masowe muszą zostać odwołane. Miałem okazję współorganizować ostatni warszawski Polcon, czyli kilkudniową imprezę na prawie 3 tys. osób. Taka impreza kosztuje tyle co dom jednorodzinny w Warszawie. Przygotowania do Polconu rozpoczynają się dwa lata przed samą imprezą. Trzeba znaleźć kilkudziesięciu sponsorów, załatwić i opłacić sale wykładowe, imprezy towarzyszące, noclegi w kilku hotelach, skoordynować kilkuset prelegentów, przygotować komunikację z mediami, reklamy etc. Słowem jest to niewyobrażalna (i nieodpłatna) praca dla wielu osób, a dla głównych organizatorów – kawałek życia. Imprezy nie da się przesunąć, za wyprodukowane plakaty, gadżety i wszelakie inne materiały trzeba zapłacić, za wynajęcie połowy hotelu również. Przy tym wszystkim nie ma ubezpieczenia od żałoby narodowej.
Imprezy takie jak Polcon, albo nawet znacznie większe, droższe i bardziej skomplikowane odbywają się stale. W samym środku obecnej żałoby wypadają np. Puchar Świata w skokach narciarskich w Zakopanem i organizowana w wielu miejscach Polski premiera ostatniej części Harry’ego Pottera. Nie chodzi mi o przyrównywanie skali znaczenia premiery HP do katastrofy lotniczej, bo to nie ma najmniejszego sensu. Piszę o tym dlatego, że przygotowanie tej premiery kosztowało wydawcę zapewne niewiele mniej niż organizacja Polconu. I nie są to bliżej nieokreślone zyski, które można by w dalekiej perspektywie uzyskać, tylko wyłożona na stół gotówka – konkretne, ciężko przez kogoś zarobione pieniądze.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że wielu ludzi może się oburzać na moje poglądy. Jest ich znacznie więcej, niż tych, którzy mogą stracić majątek, dorobek całego życia w wyniku żałoby narodowej.
Zastanówmy się czasem, czy to, co uważamy za oczywiste i słuszne, naprawdę takim jest.

Udostepnij

This entry was posted on Thursday, 2008/01/24 at 14:21 and is filed under Blog, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

13 Responses to “Wcale nie jest mi smutno”

toroj Says:
January 25th, 2008 at 11:50
Na szczęście premiery Pottera odwoływać nie mają zamiaru (weź i wytłumacz dziecku, że nima bo jakiś samolot spadł) i skoki narciarskie nadal się odbywają. Studniówki takoż. Czyli po prostu społeczeństwo rzekło: tak, tak to straszne… i rozsądnie wróciło do swoich zajęć, nie zwracając uwagi na rozpaczliwe kacze ruchy, by poprawić sobie image.
Tess Says:
January 25th, 2008 at 20:52
Mi jest smutno, ponieważ mój Wujek jest podporucznikiem i tak na chwilę stanęło mi przed oczami, że to mógł być on. Mogłam się sobie wyobrazić, co przeżywają rodziny żołnierzy.
Z drugiej strony ta śmierć - taka głupia. Nie chwalebna, nie w bitwie, nie dla Ojczyzny. Tylko po prostu w wypadku.
Ale co prawda, to prawda - nie ma co zmuszać innych do smucenia się i odwoływania takich imprez. Jest dużo racji w tym, co piszesz.
Zu xD Says:
January 25th, 2008 at 21:44
właściwie to mam podobne podejście do Pana… nie można przejść obok tragedii tak bokiem… ale przecież żałoba narodowa z powodu katastrofy samolotu jest równa z każdą inną śmiercią kogoś bliskiego… tyle, że ci, których bliscy zginęli w katastrofie mają się czym smucić… a na innych to jakoś nie działa… w takim razie żałoba narodowa powinna być od śmierci każdej babci, każdego człowieka… bo przecież to było ktoś bliski dla kogoś… i odgrywał ważną rolę w historii narodu… tak… bo każdy odgrywa ważną rolę w historii…
Gwyn Says:
January 27th, 2008 at 16:15
Wydaje mi się, że jest właśnie tak. W sobotę pracowałam w Empiku w Punkcie Info, od rana do późnego popołudnia, odebrałam zaledwie dwa telefony z pytaniem, czy premiera odbędzie się mimo żałoby. Nie muszę dodawać, że reakcja na moją odpowiedź, była raczej pozytywna…
gabu Says:
January 28th, 2008 at 19:28
Sądzę, że trzeba jakoś uczcić pamięć tych ludzi ale np. minutą ciszy
Rafal Kosik Says:
January 28th, 2008 at 21:21
Osobiście zarządziłem toast za lotników przy okazji spotkania towarzyskiego w czwartek.

Akcje w stylu żałoby oczywiście są ważne np. dla budowania poczucia jedności narodowej. Działa to na podobnej zasadzie jak transmisja z meczu. Nie jest to więc działanie pozbawione sensu. Tym niemniej do mnie to nie przemawia.
agat Says:
January 29th, 2008 at 9:59
Phie, a myślałam, że napisałeś coś naprawdę kontrowersyjnego :P
flamenco108 Says:
January 31st, 2008 at 13:04
Mała poprawka, Rafał: w zeszłym roku wykorkowało w efekcie wypadków samochodowych ponad 3500 ludzi, prawie dwa razy tyle zostało okaleczonych i odniosło rany. Zatem prognozując 50 ofiar na tydzień, czynisz bardzo pozytywne proroctwa!
Inga Says:
January 31st, 2008 at 13:40
Tak, cudze tragedie honoruje się raczej z szacunku, z poczucia przyzwoitości nie z serca. I nie ma w tym nic nienormalnego. Kiedy zmarł mój ojciec nawet nie chciało mi się z nikim rozmawiać na ten temat. Właściwie wolałabym, żeby nikt o tym nie wiedział i nie opkazywał mi współczucia bo nie umiałam odnaleźć w sobie dość dystansu by nie przeżywać tego za każdym razem na nowo.
A życie… Musi się toczyć dalej.
Szaman Says:
February 5th, 2008 at 13:08
Rafale, chyba musimy skoordynować blogi ;-)

Piszemy o tym samym w tych samych momentach.

Miło, że myślę tak jak wielki^W Wielki Pisarz.

W.
Janek Says:
February 9th, 2008 at 11:42
Ja tego nie rozumiem rocznie ginie tyle ludzi w wypadkach (nie ze swojej winy),a żałoby nie ma. Dokładnie tak samo jest z rowerzystami i nikt się tym nie przejmuje.:(
LeNa Says:
February 18th, 2008 at 8:20
Mam takie same zdanie Panie Rafale, nikt nie będzie mi kazał się smucić…
Chociaż…
Apart Says:
February 19th, 2008 at 14:08
zgadzam się, rodziny ofiar co ich obchodzi czy jakaś wielka impreza jest odwołana czy nie… to że jej nie będzie nie zwróci życia ich bliskich… i co ich obchodzi czy inni ludzie będą udawać że są smutni czy nie… niektórzy w szkołach nawet nie pamiętali o 1 min. ciszy - był dzwonek spakowali się i gdyby nie szybka reakcja nauczyciela wyszli by z klasy…(zdarzyło się tak naprawdę w klasie mojej koleżanki…)

Wcale nie jest mi smutno

13 Responses to “Wcale nie jest mi smutno”

Leave a Reply

Działy