Zielony Śmierdziel w terminologii dziecięco-okrutniczej oznacza owada, który normalnie jest zielony, a po rozgnieceniu śmierdzi. Z punktu widzenia dziecka życie owada dzieli się te właśnie dwa etapy.
Zdjęcie temu nieszczęśnikowi zrobiłem w połowie lutego, kiedy to dawno powinien być martwy. Przeżył co jego, rozmnożył się (mam nadzieję) i teraz dokonuje żywota, korzystając z ogrzewanego domu. Nie został i nie zostanie rozgnieciony, chyba że przypadkiem.
Dogorywający mechanizm biologiczny, bez żadnych perspektyw poza powolnym zasypianiem. Martwienie rozciągnięte w czasie. Ale miał szczęście, powinien był przecież dokonać żywota kilka miesięcy wcześniej. Może i ciężko mówić o szczęściu w przypadku staruszka, który ma mózg wielkości łebka od szpilki, ale ten zielony śmierdziel naprawdę powinien być szczęśliwy – dane mu było zobaczyć początek następnej epoki.
Nikt z Was, czytających teraz te słowa, nie zobaczy przedwiośnia roku 2107.

This entry was posted on Thursday, 2007/02/15 at 0:44 and is filed under Blog, Zamyślenia, -. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.